BU KERVAN, BÖYLE YÜRÜR. (Şiir)

BU KERVAN, BÖYLE YÜRÜR.

Ben mısralarımı yol yaptım dert kervanlarına;

Yürüdüm asırlık çınarlar gibi an an zamana;

Yükledim sevda yükümü tüm dosta, yârana;

Yalnızlığım uzanır en azından Ergenekon’a;

Sığmaz olmuşum, dar gelen bu cihana.

***

Göbi’dir en uzun, en rahatından aldığım nefes;

Asya’nın bozkırlarıdır sesime ses veren ses;

Yoldadır kervanlarım bilsin ki herkes;

Varırım yol ayrımlarına her seferinde

Sevdamı taşırım tamamen yüreğimde.

***

Salar dört bir yöne yürüyen göç kervanlarını.

Bir şamanın yüreğinden bakar bütün Asya;

Yol ayrımlarına yaşatır gurbet acılarını;

Bir içdeniz kurumasında buğulu gözleri;

Suskunluğunda saklıdır sır dolu sözleri.

***

İpek Yolunda yol bulur ipekliler doğudan batıya;

Bir ağustos gecesi Malazgirt akşamlarına;

Altaylardan dayanır Anadolu kapılarına;

Bütün dünya bilir geldiği yeri bu sesin.

İçtenliğini sarar bir cuma hutbesinin;

***

Dağlarından aşarak yürüyen bozkır yolunun;

Açılır içten içe bütün çiçekleri Anadolu’nun.

Yüklenir bu topraklar temiz Türk ruhunu;

Ruhu siner dağlara, ovalara, yaylalara

Anadolu ruh alır, ruh verir analara.

***

Sırasını savar Bursalar, Edirneler, İstanbullar,

Vadilerinde yer alır Kızılırmaklar, Sakaryalar;

Gölgesini salar Anadolu’ya Başkent Ankara;

Şahlanan bakışlarında tek yürektir Türk.

Şahlanan bir bozkurt bakışındadır Atatürk.

14.09.2026

Sadık SOFTA