“Asker; enginlerde dere içlerinde, orman bucaklarında nerede bir kara nokta, nerede duman çıkan bir ocak gördüyse oraya sarıldı ve kolordu dağıldı. Subaylar çok uğraştı. Fakat, kimseye sözlerini duyurma güçleri kalmamıştı. Hâlâ, gözümün önündedir. Yol kenarına karın içine çömelmiş bir er, bir yığın karı kollarıyla kucaklamış titreyerek, feryat ederek dişleriyle kemiriyor, tırnaklarıyla kazıyordu. Kaldırıp yola çıkarmak istedim. Er önceki hareketini, feryadını, dişleriyle tırnaklarıyla çabalamasını hiç bozmadı ve beni hiç görmedi. Zavallı delirmişti.
Bu şekilde, bu lânetli buzlar içinde biz, belki 10 binden fazla insanı bir günde karların altında bıraktık ve geçtik.” [1]