SEN YOKKEN
Sen yokken öğrettim:
Ayaklarıma durmadan beklemeyi,
Kollarımı birbirine dolayıp göğsümde asmayı.
Sen yokken öğrettim:
Yüreğime; sessiz sedasız, sevdalı atmayı!
Ciğerlerime derinden içli nefesler aldırmayı,
Geveze ağzıma payını vererek susturmayı,
Kaçsa da genzime sensiz alınan bir kaçak nefese betimi benzimi soldurmadan renk vermeyi!
Sen yokken öğrettim:
Vara yoğa alnımı kırıştırmamayı çatılsa bile kaşlarım yokluğuna!
Baş göz üstüne deyip boynuma eğilmesini!
Hayallerime tattırdım hep gerçeğin zehirli acı yanlarını!
Göz göre göre gözlerime seni görmemeyi!
Yokluğuna alıştırdım tüm varlığımı!
Sen yokken öğrettim:
Bir şey gelmeyen ellerime ceplerimde saklanmayı!
Sen yokken bir türlü öğretemedim ki kendime!
Olur olmadık bir yerlerde ikide bir düşen gözlerini aklımdan kovmayı!
09.08.2025
Ali ERSEVER
