GAZZE’DE…
Kan, akmasını bilmedi yetim çocuklardan;
Köklerinden kopmadılar, inkâra kalkmadılar;
Bomba yağmurlarında ıslandılar yıllarca,
Sahip oldukları toprakta tarihe inandılar.
***
Dünya seyrederken yürüdüler tarihe,
Biliyorlardı öleceklerini aldanmadılar.
Kök saldılar yine yeni baştan Gazze’de
Güne not düşerek yeniden tarih yazdılar.
***
Bir halkın ölümüne uğraştılar; yanıldılar.
Sanki kimse ölmüyor, kanları dökülmüyordu,
Bakmıyorlardı göçe-ölüme gidenin arkasından,
Dirençleriyle yaşıyor sanki hiç kimse ölmüyordu.
***
Tarihte savrularak nasipleniyorlar tozdan, dumandan,
Bir de fırtınalarına tutuluyorları bilmeden, anlamadan.
Durmuyordu gecenin sessiz saatleri, parçalanıyordu,
Çocuklar soruyor gözü yaşlı; “annem nerde” diyordu.
***
Gömüldüler gecenin sessizliğini bozan yıkıntılar altına;
Kimse bilmiyor pek çoklarını, kim bu kadınlar, çocuklar?!
Enkazların altından topluyorlar boynu bükük çiçekleri,
Topluyorlar masumları Filistin’de, Gazze topraklarından.
***
Kanlarıyla can veriyorlar, dünyanın tam ortasından.
Bitmeyen bir sona yürüyorlar çağın üstüne, modernliğe;
Yıla, aya, haftaya ve günlere not düşüyorlar an an.
Mertçe yürekleri ile karşı duruyorlar, meydan meydan.
07.10.2025
Sadık SOFTA
