(Ahmet Kıymaz’a…)
Ben bir dost bilirim, vefa misâli,
Edebin, âdâbın tam bir timsali,
Kıymeti büyüktür, yoktur emsâli,
Ben böyle bir dostu, adam bilirim.
Kıymaz hiç kimseye, gönül eridir,
Ne kadar övülse tam da yeridir,
Dosttur, arkadaştır, candan biridir,
Ben böyle bir dostu, adam bilirim.
Harbiye’nin gülü, alperendir O,
Milletin hayrına can verendir O,
Devlete nefes ve kan verendir O,
Ben böyle bir dostu, adam bilirim.
Koşar, iki eli olsa da kanda,
Gerekirse devlet için cihanda,
Doğuda, batıda bütün dört yanda,
Ben böyle bir dostu, adam bilirim.
O bir çerağ ordumuzun özünde,
O bir hilâl, bu milletin gözünde,
Gülücüğü eksik olmaz yüzünde,
Ben böyle bir dostu, adam bilirim.
İnancı büyüktür, ruhu bahardır;
Mezar taşımızda adımız vardır;
Ölüm, bize kucak açan bir Yârdır;
Ben böyle bir dostu, adam bilirim.
İhlaslı, imanlı yürek taşıyor,
Kültür zirvesini bir bir aşıyor,
Alp-Erenlik mesleğini yaşıyor,
Ben böyle bir dostu, adam bilirim.
Temizdir işleri, bırakmaz töhmet;
O bir gönül eri, çektirmez zahmet,
Sevgi yüreğinde büyük bir rahmet,
Soyadı Kıymaz’dır adıysa Ahmet,
Ben böyle bir dostu, adam bilirim. Sadık SOFTA
