6 KASIM 2002’DE NE OLMUŞTU?
6 Kasım 2002: Kadıköy’de Yağmur Yağdı, Galatasaray Islandı… (Hem de 6-0’lık Bir Islanmayla)
Bazı maçlar sadece skorla bitmez. Bazı maçlar, yıllar sonra bile “O gece ne oldu lan?” diye sorulur. 6 Kasım 2002, Şükrü Saracoğlu Stadyumu’nda oynanan Fenerbahçe-Galatasaray derbisi tam da böyle bir maçtı. Skor 6-0. Evet, altı. Sıfır. Ve bu skor hâlâ lig tarihinin en farklı derbi galibiyeti olarak duruyor.
O gece Kadıköy’de yağmur yağıyordu. Ama asıl yağmur, Galatasaray kalesine yağıyordu.
Öncesi: “Erteledik, iyi mi ettik?”
Maç aslında Eylül’de oynanacaktı. Ama Fenerbahçe UEFA’da, Galatasaray Şampiyonlar Ligi’nde meşguldü. Ertelediler. Galatasaray o sırada ligde yenilgisiz gidiyordu, Fatih Terim’in ekibi “Biz, bu ligi alırız.” havasındaydı. Fenerbahçe ise Werner Lorant yönetiminde biraz daha “Hadi bakalım ne olacak?” modundaydı.
55 bin kişi stada doldu. Tribünler sarı-lacivert, meşaleler yanıyor, atmosfer “Bu gece bir şeyler olacak.” diyordu. Hakem Mustafa Çulcu düdüğü çaldı. Ve o andan itibaren Galatasaray’ın o geceki en büyük hatası, sahaya çıkmak oldu.
İlk Yarı: Tuncay Başladı, Ortega Devam Etti…
Tuncay Şanlı. Kafa. 1-0.
Genç Tuncay, daha o yaşta “Ben buraya gol atmaya geldim.” havasıyla skoru açtı. Galatasaray savunması “Bir dakika, daha yeni başladık.” derken top ağdaydı.
Ariel Ortega. Yine kafa. 2-0.
Ümit Özat’ın ortası, Ortega’nın kafası. Arjantinli, o gece hem gol attı hem de “Ben buranın kralıyım.” mesajı verdi. Forma çıkarıp tribünlere gösterdi. Tribünler delirdi. Galatasaraylılar ise “Bu adam niye bizim formayı giymiyor.” diye iç geçiriyordu herhalde.
İlk yarı bitti: 2-0. Galatasaray soyunma odasına “ne oluyor ya?” sorusuyla girdi.
İkinci Yarı: Ortega Çıktı, Fenerbahçe Daha Da Kızdı.
Ortega kırmızı kart gördü.
Fenerbahçe 10 kişi kaldı. Normalde “şimdi Galatasaray gelir” denir. Ama o gece Kadıköy’de normal olan hiçbir şey olmadı. Fenerbahçe 10 kişiyle daha da saldırganlaştı. Sanki “bir adam eksik olduk diye mi korkacağız?” demiş gibi.
Serhat Akın. 3-0.
Serhat Akın yine. 4-0.
Serhat o gece “Ben buranın forvetiyim.” diye bağırıyordu. İki gol, iki farklı şekilde. Galatasaray savunması artık “Biz savunma mıyız; yoksa antrenman topu muyuz?” diye düşünmeye başlamıştı.
Ceyhun Eriş (Washington’un yerine girmişti). 5-0.
Ceyhun, oyuna girdikten kısa süre sonra golü buldu. “Yedek bile olsam atarım.” mesajı.
Emre Aşık da kırmızı kart gördü. Artık her iki takım da 10 kişiydi ama fark yoktu.
Ümit Özat. 6-0.
Savunma oyuncusu Ümit Özat, ileri çıktı, topu aldı, Mondragón’u geçti ve skoru 6-0 yaptı. Stadyum “Ümittttt!” diye inledi. Galatasaraylılar ise “Bu adam ne iş yapıyor savunmada?” diye sormaya başladı.
Sonrası: Sessizlik, Sigara ve Tarih
Maç bitti. 6-0.
Fenerbahçe taraftarı coşku içinde stadyumu terk ederken, Galatasaray taraftarı “Biz buraya ne için geldik?” diye düşünüyordu. Fatih Terim’in o gece sigara içişleri efsane oldu. Kulübede oturup, her golde bir nefes daha derin…
Werner Lorant ise “Alman disiplini + Türk çılgınlığı = 6-0” formülünü o gece bulmuş gibiydi.
Bu maç sadece bir skor değil.
Tuncay’ın ilk büyük derbi golü.
Ortega’nın hem gol hem kırmızı kartlı gecesi.
Serhat’ın “Ben iki tane atarım.” demesi.
Ümit Özat’ın savunmadan forvete dönüşü.
Ve Galatasaray’ın “Biz bu maçı unutmayacağız.” yemini.
Yıllar geçti. 6 Kasım her yıl geldiğinde Fenerbahçeliler “6-0” diye anımsatıyor, Galatasaraylılar ise “Geçti o günler” diye geçiştirmeye çalışıyor. Ama o gece Kadıköy’de gerçekten bir şey oldu: Bir derbi, bir efsaneye dönüştü.
Ve o efsane hâlâ yaşıyor. Çünkü bazı skorlar, sadece skor değildir. Bazı skorlar, tarih yazar.
6-0.
Kadıköy…
6 Kasım 2002…
Unutulmaz…
07 Kasım 2026
M. Hüseyin OĞUZ
