SON NÖBET GECESİ 21.05.1966 SABAHINI BEKLERKEN
O gece başında ben nöbet tuttum
Son geceymiş can her şeyden habersiz
Sarıldım canımla hasta canına
Sağlıklı halinden eser kalmamış
Ne uzun geceydi sanki bin asır
Bir ömür yaşadım sır içinde sır
Her bir dakikası bir sene gibi
Şafak’lar sökerken acılar dindi
Karanlıklar aydınlığa çıktıkça
Can kafesindeki canlar açıkta
Ezan sesi inletirken semayı
Canım annem sessiz dinler sedayı
Yolculuğa çıkmış her şey aşikar
Yine de bizleri düşünmesi var…
“Aç kalmayın, yiyin ,için…” diyordu
Konuştukça yüreğim eriyordu
Ölüm ile uykunun sarhoşluğu
Koskoca bir dünya onun boşluğu
Bir bahar gününde kuş gibi uçtu
Felek o an bizi ortadan biçti…
Hepimiz kalmıştık hem öksüz yetim
“annem öldü“ dedi! Canım kardeşim
Kayboldum o anda kör olmuş gözüm
Anneden başka da yok hiçbir sözüm
Yağmurlar çağladı, kan ağlar gözüm
Anne hasretiyle yandım kavruldum
Düşlerimde ancak ona kavuştum…
Her zor zamanımda cesaret verdi
Ruhuyla canıma hep destek oldu
Oğlumun adını bile o koydu
Gelin annem canım annem nurumsun
Analık tacıyla hep umudumsun
Vatan gibi can diyarım nur anam
Her anışta hasretin buram buram
İşte bu an saat 14.12
Ruhun uçtu seyahatin ilahi
İlahi vuslatın nur ile dolsun
Cümle anaların ruhu şad olsun
21.5.2018 / Saat: 14.12
Nihayet AĞÇAY
